แผนกช่างเป่าแก้ว ชื่อแผนก: แผนกช่างเป่าแก้ว (GLASS SCULPTURE) ลักษณะสถานที่: เป็นห้องโถงกว้างขวาง มีการจัดแสดงผลงานอยู่ด้านใน วัตถุประสงค์: คาดว่าเป็นพื้นที่สำหรับจัดแสดงงานศิลปะแก้วเป่าหรือเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งไทย ซึ่งมีข้อมูลว่ามีการจัดแสดงงานศิลปะแก้วด้วย

การเป่าแก้วเป็นเทคนิคการขึ้นรูปแก้วโบราณที่เกี่ยวข้องกับการเป่าแก้วหลอมเหลวให้เป็นฟองโดยใช้ท่อเป่าลม ศิลปะแขนงนี้มีประวัติยาวนานกว่า 4,000 ปี และถูกคิดค้นโดยช่างฝีมือชาวซีเรียในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช กระบวนการและเทคนิค วัตถุดิบหลัก: องค์ประกอบหลักของแก้วคือซิลิกา (Silica) หรือซิลิกอนไดออกไซด์ ซึ่งพบได้ในทรายและหิน การหลอม: แก้วจะถูกให้ความร้อนจนหลอมเหลวที่อุณหภูมิสูงกว่า 1,000 องศาเซลเซียส การเป่า: ช่างเป่าแก้ว (glassblower) จะใช้ท่อโลหะกลวงยาว (ท่อเป่า) จุ่มลงไปในแก้วหลอมเหลวแล้วเป่าลมเข้าไป ทำให้แก้วพองตัวเป็นรูปทรงต่างๆ การขึ้นรูป: ในขณะที่แก้วยังร้อนและอ่อนตัวอยู่ ช่างจะหมุนท่อและใช้เครื่องมือพิเศษ เช่น คีม หรือแม่พิมพ์ เพื่อขึ้นรูป ดัด ตัด หรือบิดแก้วให้เป็นรูปร่างที่ต้องการ ประเภทของแก้ว: การเป่าแก้วสามารถใช้ได้ทั้งแก้วอ่อน (soft glass) และแก้วบอโรซิลิเกต (borosilicate glass) ซึ่งมีจุดหลอมเหลวและความต้องการอุณหภูมิเชื้อเพลิงที่แตกต่างกัน